OCA trainingsdagen: 8 keer verongelukken op één dag.

Geplaatst op 15 maart 2016 | 20:58

U leest het goed, uw reporter heeft het meegemaakt.

5 keer in de fik gestaan en 3 keer bewusteloos in de auto gezeten. En dat alles op één dag. Ik zit overigens weer gezond en wel thuis.

De marshalls die elke dag op ons tweede thuis, in weer-en-wind langs de baan staan moeten op het ergste voorbereid zijn. Een hoop theorie, maar vooral de praktijk moet het hun leren. Tijdens de jaarlijkse OCA dagen worden er verschillende ongelukken, brandjes maar ook zelfs vechtpartijen in scene gezet. Wat een gave ervaring.

We zouden sowieso een reportage willen maken over deze dagen, iedereen mag best weten hoe hard er bij de OCA gewerkt wordt en wat er zich allemaal afspeelt. Maar spontaan werd deze dag net eventjes wat anders, want ik werd zelf het slachtoffer. Vandaar dat we in plaats van langs de zijlijn, objectief een reportage schrijven, u mijn avontuur gaan vertellen in de ‘ik’ vorm. Het was namelijk nogal wat!

Tijdens de briefing werd door de opper-OCA (dat leek mij zo te zijn) gevraagd om een vrijwilliger waar een rookmachine in de auto gebouwd mocht worden. Ach, ik was er toch met mijn cup-Mazda om de gereviseerde motor in te rijden en een teamgenoot zijn rijstijl wat bij te schaven (wat verdomd aardig lukte) dus dit paste wel in het straatje van vandaag. En roken, dat deed het apparaat...

Na het inbouwen van dit kastje kreeg ik de ene afstandsbediening, en de marshall hield de andere. Zo moest ik spontaan verscheidene keren in brand vliegen. Met een simpele druk op de knop trok er een waar rookgordijn achter me aan. In de Tarzanbocht net uit het zicht van de eerste baanposten, of de Gerlach, maar ook in de pitstraat en zelfs pitbox was het raak. Een keer had ik zelf de schrik ook goed te pakken, want toen was de marshall zelf die voor het ‘brandje’ zorgde. Terwijl ik de pitstraat wilde uitrijden met Ray achter mij aan, werd ik snel aan de kant gewezen. Best schrikken als je auto (al is ie open) opeens onder de rook zit.

Verschillende (soms nieuwe) marshalls kreeg ik aan mijn auto. Eerst moesten ze zorg aan mij verlenen, en daarna aan de auto. Dat ging de ene keer beter dan de andere keer, maar dat is dan ook precies waar deze dagen voor waren. Want na een uitgebreide evaluatie verliep alles de volgende keer op rolletjes.

Toen kwam er een gemeen plan. Dezelfde opper-OCA en iemand van de ambulance kwamen in mijn pitbox op bezoek (waar trouwens prima vijf Mazda’s in passen, gelijk aan € 20,- per auto). Best een aanrader als er regen verwacht wordt. Er werd me gevraagd om onwel te raken in de auto. Bij post 19 (vlak voor het rechte stuk) moet ik mijn auto aan de kant zetten en bewusteloos over komen. Zelfs Racecontrol in de toren wist er niks van af. Dat was wel even een dingetje.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik liet de auto langzaam langs de rand van de grindbak uit rollen. Hoofdje op half-zeven laten hangen, oogjes dicht en ik zie wel wat er gebeurt. Dat was bizar! Er kwam een groepje marshalls aangerend. En toen ze me niet bij bewustzijn kregen werd er een ‘no-go’ geconstateerd. Je hoorde de spanning in de stemmen en druk overleg over hoe ze met jou leven omgaan. Wat is er aan de hand? Hoe krijgen we hem uit de auto? Ondertussen hoorde ik de andere raceauto’s nog voluit voorbij knallen. Waarschijnlijk niet eens echt hard, maar zo voelde het wel. Wat een rot punt eigenlijk. Gaat dat wel goed? De sessie werd met code rood afgebroken en tegelijk kwam de ambulance aan. Gelukkig, alles onder controle. Ik voelde zowaar de stress en spanning alsof ik daadwerkelijk zwaar gewond in de auto lag! Ze drukten met een paar vingers hard op mijn borstbeen om te kijken of ik een reactie gaf. Ja, beetje wel, man dat deed zeer! Maar helaas, ik zakte weer weg. Ze besloten me via het dak uit de auto te halen. Dat lukt ze nooit dacht ik. 85kg vanuit een onmogelijke positie op een brancard leggen. Terwijl ik als een zoutzak totaal niet mee werk! Dat ging verbazingwekkend gemakkelijk. Eenmaal naast de auto wisten ze me door een aanraking op mijn oogleden tot leven te wekken, want die reflex kon ik niet verbergen. Einde oefening. Iedereen kon opgelucht ademhalen. Inclusief ik zelf!

Wat een confronterende ervaring. Wat eng! En deze mensen doen dat vrijwillig om anderen die hun hobby beoefenen in veiligheid te brengen . En daar lopen ze zelfs flink gevaar voor ook! De term ‘helden’ is wel op de juiste plaats. Eigenlijk moet iedere coureur dit een keer meemaken. Eigenlijk moet het een onderdeel van de coureursopleiding worden. Dan gedraag je je de volgende keer wel anders als ze weer hun leven in de waagschaal zetten voor een ander op of langs de baan. Het is een geruststelling mee gemaakt te hebben hoe strak deze actie uitgevoerd werd. Ik ben er in ieder geval een stuk geruster op.

Eind van de dag was er nog een volledig vrije sessie om nog eventjes los te kunnen op ons Zandvoort. Vrij van incidenten en rookmachines. Toen de vlag viel wuifden we zoals altijd de marshalls nog vriendelijk gedag op hun posten, je gaat er toch anders tegenaan kijken. En hopelijk u ook!

Tekst: Timo Wagenaar Hummelinck
Foto's: Tamara Mulder

 

Onze Partners

DNRT Uitslagen
Interstate
OCA
OCA
START
RSZ
EPC
Laatst geplaatste advertentie
Te koop BMW E36 Coupe 2800
Te koop rallycross BMW E36 Coupe 2800cc heeft rolkooi en kuipstoel met gordels ophangen bilstein van voor en achter auto is snel en mooie gebouwd voor meer informatie mag bellen op dit nr 0032499/457996 alleen bellen geen smsjes of mail » lees verder