De Masterclass van Driving Fun: zinvol?

Geplaatst op 15 november 2015 | 22:03

Daar komen we maar op één manier achter. We krijgen les van Jan Lammers, Cor Euser, Tom Coronel, Donald Molenaar en data-analist Erik Albertsma.

Tekst: Timo Wagenaar Hummelinck

Foto’s: Thomas Bakker en Robin Middelburg

Als we willen gaan racen, dan is stap één het behalen van je licentie (afgezien van een eventuele beginners-racecursus). Daarna denk je, net als na het behalen van het rijbewijs, al gauw dat je het allemaal wel weet. Want wees nou eerlijk: hoe vaak heb je daarna nog een ervaren race-instructeur gevraagd om je te helpen je rijstijl te verbeteren, of gewoon in races hogerop te komen? Ervaring opdoen is immers iets dat je gewoon zelf moet opdoen. Bovendien kan je je geld beter investeren in wegligging en paardenkrachten, want daar worden de grote stappen gemaakt. Toch?

Peter Tunissen, eigenaar van Driving Fun ziet dat anders. Hij maakt tijdens zijn trackdays steeds meer rijders mee, die het uiterste uit zichzelf willen halen. Daarnaast is bij de DNRT het niveau de laatste jaren behoorlijk gestegen, misschien ook wel door het wegvallen van de NK-races. We spreken sinds dit jaar dan ook van ‘kampioenen’ in plaats van 'coureurs die het mooist hebben gereden'. Daardoor gaat het er toch wat fanatieker aan toe, want wat is nu leuker dan gewoon zo hard mogelijk rijden? Tegenwoordig zijn er mogelijkheden om je licentie in slechts één dag te halen. Als je die weg ook hebt gevolgd, is er wellicht nóg een argument waarom de Masterclass van Driving Fun van nut zou kunnen zijn. Want diep in je hart vraag je je dan wel af, wat je nu helemaal in één dag kunt leren. Of liever: wat je dan allemaal niét leert. Want vroeger, heel vroeger, duurde een béétje coureursopleiding veertien dagen. Dat was natuurlijk niet voor niks.

Een en ander was voor ons een goede reden om tijdens deze ‘try-out’ te bezien, of het stevige inschrijfgeld van €1500,- goed besteed geld is. Kortom: in hoeverre word je er een écht betere coureur van?

MaX5-rijder Timo Wagenaar Hummelinck reed deze twee dagen met zijn cup-Mazda mee. Samen met fotograaf Thomas Bakker nam hij polshoogte. Hier volgt zijn rapportage.

Tom Coronel werd na de snelle ronde van Jan Lammers aan Timo gekoppeld.

Tussen de wegopbrekingen door kwamen we aan op een vochtig Zandvoort. Snel afladen en naar boven, naar de eigen ruimte van de organisatie. De instructeurs waren er al, en daaruit bleek al direct, dat het niet zomaar een racecursus was. Niemand minder dan Tom Coronel, Jan Lammers en later ook Cor Euser waren vandaag de instructeurs van dienst. Morgen zou Jan worden afgewisseld door Donald Molenaar, die zich namens Intrax zou gaan bemoeien met de afstelling van de auto's. Verder zou Erik Albersma van Albi Engineering zich vervolgens buigen over de data, die hij ging aflezen van de datalogger die hij in je eigen auto hing.

Scoop! Volgend jaar zijn de instructeurs die je óók kunt gaan tegenkomen Jaap van Lagen, Nicky Catsburg en Nigel Melker. De laatst genoemde kwam ook even polshoogte nemen om zich alvast in de cursus in te leven.

We startten met een ontspannen kopje koffie en een rondje 'wie zijn we, waarmee rijden we en wat verwachten we van deze dagen?' Voor de eerste dag hadden we een wagenpark, bestaande uit de Seat Leon van Jan Wels, een heel snelle full race-spec Porsche 993 GT2 van Jan van Es en natuurlijk de cup-Mazda van ondergetekende. Het sfeertje was meteen zo plezierig, dat we op een gegeven moment door mede-organisator Dennis Drenthe werden gesommeerd om in te stappen. Anders waren we waarschijnlijk tot de lunch blijven zitten kletsen!

Een echte GT2 tussen de cursisten. Wellicht met de grootste winst dankzij de afstelling van Cor Euser.

Allereerst zette Jan Lammers met al onze auto’s een referentietijd neer. Spannend, want zo kregen we voor het eerst een idee van wat er met onze auto’s mogelijk was. Enne … vond hij het wat? Aanvankelijk beviel de Porsche niet helemaal. Cor Euser had zich daar vervolgens over ontfermd, reed er een rondje mee, maar stond even later in de pits met uitlijnplaten klaar. ‘Een centimeter uitspoor’  was de onverbiddelijke diagnose. Eigenaar Jan wist genoeg en ging aan het werk om het goed te krijgen. De auto reed altijd al zo, zei hij. Hij was eraan gewend geraakt dat hij zich op een circuit zo gemeen gedroeg. En nu bleek het ineens gemakkelijk op te lossen!

Ondertussen sprong Tom Coronel heen en weer tussen de Seat en de Mazda. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind, want de hele dag bleef het halfnat - of naar keuze halfdroog. Daar konden onze instructeurs in de praktijk maar weinig mee. Aan de andere kant was het letterlijk een geschenk uit de hemel, want nu konden we erg veel tijd doorbrengen bij Erik met zijn data-analyses. Natuurlijk ben je geneigd om te blijven rijden, want daarvoor zit je op een circuit. Maar achteraf hadden we dit echt niet willen missen.

Erik hing het instapmodel van Solo in de auto - niet alleen de transponder maar het heuse data-logging-systeem. Achteraf was deze eye-opener misschien nog wel leerzamer dan 'gewoon' meerijden of meekijken. Een simpele x-y-grafiek gaf een compleet rondje Zandvoort weer. Aan de G-krachtmetingen kon je zien waar je accelereert, remt, te dwars gaat of van je lijn af gaat om iemand in te halen. De GPS geeft exact de lijnen aan, die je hebt gereden. Erik nam de snelste ronde van Jan Lammers en van mij (uiteraard gereden in de Mazda). Jan reed op safe, want het was tenslotte niet zijn auto. Daarom remde hij niet zo laat als hij anders zou doen. Ik ging echter - uiteraard, in mijn eigen auto - voluit. Dat resulteerde in een nagenoeg gelijke rondetijd, zodat er 'ideaal' kon worden vergeleken door onze resultaten over elkaar heen te leggen. En voilà: de punten waar winst of verlies werden geboekt waren direct glashelder. Mijn rempunten waren goed en de uitgeoefende remkracht ook. Mijn lijnen konden echter bij een drietal bochten beter. Inmiddels was Tom Coronel er ook bij komen zitten. Hij legde uit wat Erik liet zien. De lijnen spraken voor zich: ik  moet voortaan gewoon die van Jan volgen. Maar de heren zagen iets opvallends, namelijk mijn maníer van remmen. Ik liet de remmen te abrupt los, waardoor de Mazda niet zo goed de bocht in rolde als eigenlijk zou moeten. Dat kost me vooral mid-corner snelheid. Dat werd een klus voor morgen samen met Tom, zei Tom. Ik mocht het niet zelf gaan proberen, want dan zou ik mijn auto waarschijnlijk platrijden.

Bij Erik Albertsma stroomt er data door zijn aderen. Voor ons een totaal nieuwe manier van jezelf verbeteren.

Na het rijden was het tijd om bijzondere verhalen van onder anderen Cor Euser aan te horen aan de bar. Wat een kerels! Eenmaal thuis (de bijhorende uitnodiging voor een overnachting in een Zandvoorts hotel had ik laten lopen) duizelde het mij van alle informatie die ik die dag had opgezogen. Ik schreef 's avonds alles 'vers van de pers' uit en keek nog wat beelden van mijn onboard-camera terug. Vervolgens snel naar bed, want we moesten weer vroeg in Zandvoort zijn. Life is a race!

Op de tweede dag waren wij cursisten met zijn zessen. Onderweg zag ik de Intrax-bus met Donald Molenaar al voorbij knallen. Blijkbaar geen trajectcontrole op dit stuk van de A9. Het beloofde een mooie dag te worden, zonder de regen van gisteren. Tom liet er geen gras over groeien en zo gingen we samen in de Mazda aan de slag.  Ik had enkel oog voor zijn voetenwerk en opeens viel het kwartje! Daarna wisselden we van plek. Nu was het aan mij om te laten zien dat ik een beetje kon luisteren. Gelijk had ik hem door, en enthousiast als Tom altijd is gingen de duimen omhoog. Had ik dat nou het seizoen niet kunnen ontdekken? Wat een verschil! Met handgebaren werden de laatste racelijnen verfijnd. We konden dus door naar de volgende ronde. ‘Nu kappen we met die schoollijnen, nu gaan we voor de race-lijnen!’ Hij doelde op het fenomeen 'verdedigend rijden'. Want in gevecht moet je ook snel kunnen zijn, zonder dat je inhaalpogingen om je oren krijgt.

Een splash-and-dash later gingen we met Tom achter het stuur weer de baan op. Hij raakte zichtbaar thuis in de auto en ging er voor de volle 100% voor. En hoe gaaf was dat! Met een noodgang dook hij in het Scheivlak naar beneden onder het welbekende hutje van 'Scheivlak corner' door. Mijn blijdschap over het overleven van deze bocht kwam tot een abrupt eind door de reactie van Tom. Hij schreeuwde het uit en sloeg op het stuur van blijdschap. De bocht was werkelijk perfect volbracht! En bij Audi-S kwamen er kreten uit die niet voor herhaling vatbaar zijn. Gaaf om te zien, dat de man die alles tot en met de Formule 1 heeft gedaan, nog zoveel plezier beleeft aan het rijden in de Mazda met 130 pk!

Omdat we de verloren rijtijd van gisteren moesten inhalen, werd de lunch naar de pitboxen gebracht. Zo konden we onder het genot van één broodje met Erik de data door nemen. Geen minuut ging er dus verloren. Ook Cor Euser schikte aan om hierop zijn visie te geven. Nog kauwend (ik kreeg geen tijd voor mijn gebruikelijke tweede tot en met vierde broodje) stapte ik weer in mijn Mazda. Terwijl Cor mij in de gordels hielp, veranderde Tom de bandenspanning. Hoewel ik graag met een andere demper set-up had willen rijden werd het me dat simpelweg verboden. Banden zijn namelijk veel belangrijker in dit stadium, de dempers zijn slechts ‘fine-tuning’. Dit zal ongetwijfeld de eerste en laatste keer in mijn leven zijn, dat twee van deze autosport-iconen zich zo met me bezig hielden. Tom verdween vervolgens in een BMW uit zicht. Cor nam wederom plaats in de Porsche, die inmiddels tot een volledig andere auto was getransformeerd. Wat hadden ze het naar hun zin!

Wat we vandaag niet meer geoefend hebben maar wat wel terug komt de volgende keer, is vechten! Op de baan wel te verstaan, met medecursisten in soortgelijke auto’s. Dat laatste is direct de reden dat we dit niet hebben kunnen doen in deze beperkte try-out. De bedoeling is dat je dan start met zijn tweeën, met een instructeur aan boord. Je gaat de aanval in en de bijrijder geeft de tips hoe het gevecht op welk moment aan te gaan. De voorste auto doet hetzelfde, maar dan in de vorm van de verdediging. Want laten we eerlijk zijn; al kun je nog zo hard rijden, het is het eindresultaat na een wedstrijd wat telt.

Maar de behaalde resultaten waren verbluffend. Toevallig kreeg ik vandaag nog beelden binnen van Scheivlak TV. Was ik dat? Wat een verandering ten opzichte van gisterenochtend. Het zit hem in de uitleg van de instructeurs. Natuurlijk zijn het beregoede rijders, maar daarnaast heeft elk van hen minimaal een kwart eeuw race- en instructie-ervaring. Aanvoelen wat de auto doet is één. Weten wat je je cursisten moet laten doen is twéé. Dit alles onder woorden weten brengen is drie.

Tom Coronel ging voluit met de slechts 130pk sterke Mazda en genoot daar uitbundig van!

Het zijn prima gasten, ook Nigel Melker die nog eventjes kwam buurten. Ze leken er zowaar plezier in te hebben en volgens Peter Tunissen was dat ook zo. Met een korte evaluatie gisterenavond gaven de heren aan, hoe het leuk het was deze Masterclass te geven. Het ging hier immers niet meer om cursisten die gewoon hun licentie wilden behalen, maar om mensen die écht goed willen leren racen en het maximaal haalbare uit hun en de auto wilen halen.

Jan Wels besloot al enkele uurtjes voor het eind dat het wel welletjes was geweest. Hij stond er bij alsof hij een marathon had gelopen. Dat klopt ook wel een beetje, gezien de rijtijd.‘Grandioos! Om 14.30 uur al ging het licht uit na een goeie 100 rondjes Zandvoort. Ondanks dat de instructeurs zeer te spreken waren over mijn kunnen heb ik toch het gevoel nog voor jaren leerstof vergaard te hebben’. Ook bij Jan Wels zagen de heren dat er vooral winst te halen was in de remtechniek. Wie zei er ooit dat remmen niet meer dan een aan- en uitknop waren???

Ik maakte zelf de vierhonderd kilometer vol en moest door middel van de zwarte vlag iets voor vijven van de baan worden getrokken. Dat was sowieso terecht, want mijn auto heeft geen koplampen. Ergens was ik ook een beetje opgelucht. Alles was immers perfect verlopen, al was ik gesloopt - in tegenstelling tot mijn auto. Die mocht de trailer weer op, op weg naar een welverdiende winterstalling.

Aan het eind Kwam er nog een lezing van Donald Molenaar waarbij de uitleg van de werking van dempers in het algemeen nog aan bod kwam. Huiswerk voor de volgende keer dus! Wat lijkt het allemaal zo simpel en logisch als je zijn verhaal aan hoort.

Komende winter gaan we alles op ons gemakje nalopen. Zoeken naar meer pk’s is voorlopig bijzaak. De les van deze Masterclass was: er is veel meer in jezelf te vinden dan je denkt. En het kost heel wat minder - en het was veel leuker - dan die pk's waar we het net over hadden. Bovendien neem je deze ervaring je je leven lang mee en ook dat kan je van die paar pk's niet bepaald zeggen. Ik kan niet wachten tot de eerste race van volgend jaar om dit alles in de praktijk te brengen.

O ja! De vraag aan het begin van dit artikel was, of de cursus zijn geld waard was. Moet ik daarop nog antwoorden?

Op 20 en 21 februari 2016 is de volgende Masterclass. Motivatie om in te schrijven lijkt mij redelijk overbodig! Neem daarna snel met deze heren contact op via dennis@driving-fun.com.

 

 

 

Onze Partners

DNRT Uitslagen
Interstate
OCA
OCA
START
RSZ
RSZ
Laatst geplaatste advertentie
Mazda mx5 hardtop
Gezocht! Mazda mx-5 NB hardtop
Of Mazda mx-5 NA hardtop
» lees verder